A A A

Strona zachodnia

Park Zamkowy

Z zespołem architektonicznym, ogrodami, pleasuregroundem i fragmentem parku właściwego, rozciąga się między rzeką a miastem. Centrum rezydencji tworzą trzy główne budynki zespołu: Stary Zamek, Nowy Zamek i Dom Kawalerski. Spośród nich wyróżnia się Nowy Zamek. Budowla, wyniesiona ponad otaczający teren i górująca ponad rozciągającą się od jej wschodniej strony łąką, przyciąga uwagę nawet z dalekiej perspektywy.

Najbliższe otoczenie głównych budynków to ogrody kwiatowe. Niegdyś były niezbędną oprawą obiektów architektury i jednocześnie przedłużeniem wnętrz mieszkalnych. Wyznaczały najbardziej reprezentacyjną, ale zdecydowanie prywatną strefę kompozycji. Spośród trzech historycznych ogrodów tuż przy zamku znajduje się Ogród Zamkowy, dwa pozostałe – Ogród Niebieski i Ogród Pana – sąsiadujące ze sobą, są rozlokowane nieopodal Domu Kawalerskiego. Pozostała część Parku Zamkowego to pleasureground, a na obrzeżach naturalistyczny park właściwy.

Przez cały Park Zamkowy przepływa Nysa Hermanna, jeden z jego najważniejszych elementów. Jest to sztuczne odgałęzienie Nysy, zaprojektowane przez Pücklera i noszące jego imię. Dwukrotnie rozlewa się w malownicze jeziora: Jezioro Lucie, nazywane również Stawem Zamkowym, i Jezioro Dębów. Nysę Hermana urozmaicają liczne wodospady i mostki.

Park Górski

Położony jest na wysokim tarasie nadzalewowym ponad miasteczkiem Bad Muskau i Parkiem Zamkowym, z którym połączony jest drogą parkową (Droga Łącząca).

Północna część parku ma charakter promenady z drogą nazywaną Drogą Górną lub Panoramiczną, ocienioną drzewami, biegnącą skrajem tarasu, skąd rozciągają się widoki w kierunku Bad Muskau oraz centrum rezydencji. Miejscem, z którego rozciągają się najpiękniejsze w tej części parku widoki jest łąka przed Ruiną Kościoła, wzniesionego w XII wieku. Niegdyś można było dostrzec stąd Mauzoleum. Widok ten, celowo zaprojektowany przez księcia, miał przypominać o nieuchronnym kresie życia.

Zdecydowanie odmienna jest południowa część parku, ciągnąca się pasmem wzdłuż krawędzi tarasu aż do miejscowości Krauschwitz, zajmująca wierzchowinę, zbocza i teren u podnóża tarasu. Już za kościołem rozpoczynają się tereny cieniste i ponure, z Wielkim i Małym Wąwozem. Na południowym krańcu parku znajdują się pozostałości Winnicy. Jest to urokliwy zakątek z małym stawem, domkiem winnika i śladami tarasów, na których niegdyś uprawiano winorośl.

Na południe od wąwozów, pomiędzy krawędzią tarasu nadzalewowego a rozciągającym się u jego podnóża Parkiem Zdrojowym znajduje się niezwykle ciekawy rejon – Dolny Park Górski. Istniała tu niegdyś fabryka ałunu. Oryginalne formy terenowe – kulminacje o bardzo stromych zboczach, rozcięcia i hałdy – świadczą o prowadzonej tu od początku XIX wieku działalności gospodarczej.

Park Zdrojowy

Położony na uboczu, u podnóża wzniesień Parku Górskiego, jest ważną częścią pücklerowskiej koncepcji. Pomysł wykorzystania miejscowych źródeł mineralnych do celów leczniczych, ale także i dochodowych, został zrealizowany już w 1823 roku, kiedy to otwarto pierwszy sezon uzdrowiskowy.

Park Zdrojowy składał się niegdyś z trzech części – centralnego placu, przy którym znajdowały się: zajazd dla kuracjuszy (Villa Pückler), restauracja i otwarta galeria spacerowa, ogrodu kwiatowego przy pijalni i ogrodu w typie orientalnym.

Oprócz kąpieli mineralnych, żelazisto-borowinowych i zwykłych kąpieli wodnych oferowano kąpiele siarczkowe, solankowe, kąpiele w igliwiu oraz inne kuracje, a także masaże i szwedzką gimnastykę.